Dzień dobry, zapraszam na prezentację o tym, jak się spawnuje wątki w języku Julia

Od razu muszę zaznaczyć, że chociaż wygląda to dość dziwnie, nawet jak na paradygmat funkcyjny, to zaskakująco wszystko jest bardzo zmyślnie zaprojektowane. Całkiem spoko język. Jak lubicie robić wykresy na przykład, to polecam wypróbować.

https://i.imgur.com/V9UlTT9.png

Na początku mamy iterator Y, który zwraca jakieś tam liczby po prostu.

Operator |> to oczywiście znana wszystkim rura, czyli tzw. pipe. Przekazujemy to z lewej jako argument funkcji po prawej. Ale przed operatorem stoi jeszcze kropka. Kropka magicznie aplikuje prawą funkcję do każdego elementu z Y. Kropka działa też z innymi operatorami i funkcjami, po prostu taki spread, c'nie.

Czyli dla każdego y zwracana jest funkcja Channel, która jako pierwszy argument przyjmuje inną funkcję, ale tutaj jest on przekazzany w notacji znanej ze swifta tudzież z ruby, że ciało funkcji się pisze poza listą argumentów (tylko że w Julii funkcja nie jest ostatnim argumentem , tylko pierwszym (i to dosłownie, bo tu się liczy od 1, nie od 0). Powodem jest fakt, że leniwa ewaluacja jest tu bardzo mocno grana i wtedy rzekomo lepiej iterować argumenty zaczynając z prawej strony; patrz foldr w haskellu czy coś tam).

Więc ten Channel robi kilka rzeczy.

• Po pierwsze dla każdego y tworzy kanały (czyli też pipe tylko w innym znaczeniiu, no po prostu zwykła kolejka FIFO)
• Po drugie tworzy tyle nowych wątków, ile było elementów w Y i przekazuje im te kanały jako argument. Te wątki coś tam se robią i wrzucają wyniki do swoich kanałów.
• I po trzecie primo ultimo, zwraca listę stworzonych kanałów do głównego wątku.

Ten wątek może ssobie te wszystkie kanały skonsumować, poprzestawiać i posklejać (u mnie flatten i stack). Oczywiście prawie wszystkie funkcje zwracają iteratory i dopiero w ostateczności liczy się wynik.

Możemy też zauważyć, że istnieje co najmniej 6 różnych konstrukcji, których zadaniem jest przekazanie argumentu do funkcji. Jak nie drzwiami, to oknem. Jak nie możecie się doliczyć, to spokojnie, bo istnieje jeszcze operator złożenia funkcji i jego wersja z kropką.